بخش اول: نوآوری دقیقاً یعنی چی؟

وقتی از نوآوری حرف می‌زنیم، خیلی‌ها سریع یاد ایده‌های عجیب، فناوری‌های پیشرفته یا محصولاتی می‌افتن که قبلاً وجود نداشتن.
مثلاً یه گوشی با قابلیت کاملاً جدید، یه ربات هوشمند یا یه سرویس اینترنتی که روش انجام یه کار رو از پایه عوض کرده.
این‌ها می‌تونن نمونه‌هایی از نوآوری باشن، اما نوآوری فقط این‌ها نیست.
خیلی وقت‌ها نوآوری خیلی ساده‌تر، کوچک‌تر و نزدیک‌تر از چیزیه که تصور می‌کنیم.
ممکنه یه شرکت روش پاسخ‌گویی به مشتری‌هاش رو تغییر بده و زمان انتظار رو از چند روز به چند دقیقه برسونه.
ممکنه یه بیمارستان فرایند پذیرش بیمارها رو طوری بازطراحی کنه که سردرگمی و خطا کمتر بشه.
ممکنه یه فروشگاه بسته‌بندی محصولش رو عوض کنه تا مصرف مواد کمتر بشه و باز کردن بسته هم برای مشتری راحت‌تر باشه.
هیچ‌کدوم از این مثال‌ها لزوماً یه اختراع بزرگ نیستن. اما می‌تونن نوآوری باشن، چون یه روش تازه یا بهتر برای ایجاد ارزش به وجود آوردن.
پس بیایید از یه تعریف ساده شروع کنیم.
نوآوری یعنی تبدیل کردن یه ایده تازه یا یه روش بهتر به چیزی که در عمل استفاده بشه و ارزش ایجاد کنه.
توی این تعریف، سه بخش مهم وجود داره.
اول اینکه یه تغییر یا ایده وجود داره.
دوم اینکه اون ایده وارد عمل می‌شه.
و سوم اینکه برای یه نفر یا یه گروه، ارزش واقعی ایجاد می‌کنه.
اگه یکی از این سه بخش وجود نداشته باشه، شاید هنوز نتونیم از نوآوری حرف بزنیم.
مثلاً ممکنه یه ایده خیلی خلاقانه داشته باشیم، اما هیچ‌وقت اجراش نکنیم. در این حالت، هنوز فقط یه ایده داریم.
ممکنه یه محصول جدید بسازیم و وارد بازار کنیم، اما هیچ مشکلی از مشتری حل نکنه. اینجا یه چیز جدید ساخته شده، ولی لزوماً نوآوری ارزشمندی اتفاق نیفتاده.
یا ممکنه روش انجام یه کار رو تغییر بدیم، اما نتیجه نهایی نه بهتر بشه، نه سریع‌تر، نه کم‌هزینه‌تر و نه مفیدتر. این هم صرفاً تغییره، نه الزاماً نوآوری.
برای همین، جدید بودن به‌تنهایی کافی نیست.
نوآوری باید به یه نتیجه قابل استفاده برسه.